حتما شما هم گاه گداری، اخباری که حکایت از سوء استفاده از کودکان در یک باشگاه یا محیط ورزشی بوده رو شنیدید. یا ویدئوهای وایرال شده ای که در اون کودکی تحت فشار مربی یا تمرینات غیراصولی اون قرار گرفته رو دیدید.
اینها موضوع جدیدی نیست. مختص ایران هم نیست. در دهه های گذشته، فاش شدن برخی از این سوء استفاده ها و پرونده های پر سر و صدای اون در اروپا و آمریکا، باعث نگاه تازه ای به اهمیت حقوق کودکان در محیط های ورزشی، و در نتیجه، تدوین مجموعه دستورالعمل هایی شد که به اصول «حفاظت از کودکان در ورزش» شناخته می شن.
الان تقریبا اکثر فدراسیونهای جهانی، مجموعه دستورالعمل های «حفاظت از کودکان در ورزش» ویژه رشته ورزشی خودشون رو دارن و در برخی از کشورها، وجود چنین دستورالعمل هایی و رعایت اون برای هر سازمان، باشگاه، مربی و… که با کودکان کار می کنه یک الزام قانونی است.
در ایران هم، مدتی هست که این نیاز احساس می شه. اقدامات محدودی هم در برخی از فدراسیونها مثل فوتبال صورت گرفته. اگرچه هنوز یک نظام جامعی در این زمینه نداریم.
حدود دو سالی هست که روی تدوین یک نسخه بومی «حفاظت از کودکان در ورزش» – به طور خاص در ورزشهای رزمی – متناسب با عرف و فرهنگ جامعه خودمون دارم کار می کنم، دیگه آخراشه و امیدوارم به زودی منتشرش کنم تا سازمانها، باشگاه ها یا مربیانی که می خوان داوطلبانه چنین دستورالعملهایی رو در حیطه کارشون اجرا کنن قرار بگیره.
اگر شما هم بعنوان مربی، ورزشکار، یا والدین کودک ورزشکار، با مشکلاتی در زمینه ایمنی، سوء استفاده از کودکان یا نادیده گرفتن حقوق اونها در عرصه ورزش(مشخصا ورزشهای رزمی) مواجه بودید، ممنون می شم اگر تمایل داشتید، تجربیات، خلاء های قانونی و یا فرهنگی یا پتانسیل های مثبت فرهنگی که در این زمینه باهاش برخورد داشتید رو از طریق راه های تماس باهام به اشتراک بذارید، این تجربیات می تونه در واقع گرایانه و کاربردی تر شدن تدوین نهایی نسخه بومی «حفاظت از کودکان در ورزشهای رزمی» خیلی کمک کنه.
ممنون.